Yaşam

KEŞKE BANA BİRAZ DAHA AVANTAJLI DAVRANSAYDIN

Yazar : - Tarih : 22/04/15 -  Yorum Yazılmamış

Her ayrılık yeni bir başlangıç klişesini ortaya kim attı bilmiyorum ama bu kadar doğru olmasa da olurdu.

İçim çok sıkılıyor, hayattan keyif almamı engelleyen çeşitli kırgınlıklarla uğraşıyorum. Nasıl anlatayım bilmiyorum, bu kadar değer verdiğim kişiler tarafından sıradan bir kişi muamelesi görmeyi hak edecek ne yaptığımı merak ediyorum sadece. Çaktırmasam da çok sorguladım kendimi. Ne yapıyordum da olayların böyle gelişmesine sebep oluyordum acaba? Ya da benden bağımsız gelişen olayların ayrılığa uzanmasına nasıl oluyor da engel olamıyordum. Günler boyunca düşündüm. Alışveriş yaparken, fatura öderken, arkadaşıma yemek ısmarlarken bile düşündüm ama işin içinden çıkamadım. Sonra bir gün o çıktı karşıma… Her anımda yanında olacağına o kadar çok inandırdı ki beni. Enerjisine, modernliğine, fedakarlığına hayran kalmıştım. Nasıl da kafa dengiydi, nasıl da bir anda onu hayatımda istememe sebep olmuştu. Ne oluyordu bana böyle? Duygularımı karmakarışık, beynim darma dumandı. Olan olmuştu sonunda, yıllardır birlikte çalıştığım, yarattığı marka algısına aşık olduğum bankamdan yeni nesil bir bankayla tanışınca vazgeçmiştim. En sonunda cesaret edip müşteri temsilcisine bağlandım ve artık onların müşterisi olmak istemediğimi, ayrılmak istediğimi söyledim.

Müşteri temsilcisi bir müddet sustu önce. Sonra anlayışla karşıladığını belli eden bir ses tonuyla sebebini sordu. “Bankanızla olmaktan hiç memnun değilim, benim için büyük bir hayal kırıklığından başka bir şey değil” diyemedim. Telefonda da olsa diyemedim. Kıvırdım. Kendimden emin bir ses tonuyla; “iş değiştirdim ve başka bir bankayla çalışmaya başladım. Sizinle veya hizmetinizle ilgili herhangi bir sorunum yok, bankanızdan ayrılmak istiyorum, lütfen kredi kartımı iptal edin” dedim. Beni ayrılık kararımdan caydırmaya çalıştı o alttan alan yaklaşımıyla. Sonra sorunun ne olduğunu sordu tekrar, hediye chip paralar ve yıllık kart ücretini ertelemeyi teklif etti. Hepsine hayır dedim sesim titreyerek. En sonunda elindeki son kozunu kullandı. Eğer hayatıma onunla devam edersem bana çekilişle tablet verecekti. Tanrım bu teklife nasıl hayır diyecektim? Bir daha söyle dedim… Söyledi. “Hayır” dedim içim kan ağlayarak “kararımda ısrarcıyım.” “Peki” dedi çaresizce, “kredi kartınızı numarası görünmeyecek şekilde kırıp atabilirsiniz”. Tıpkı kalbimi kırdığın gibi, kredi kartını da kır, yeter ki numarası görünmesin…

Kredi kartı kapanmasına rağmen, cüzdanımda dolaştırdım üç beş gün daha. Onu parçalarına ayırmaya elim gitmiyordu bir türlü. Aman Allah’ım o nasıl bir lovemark’tı ki, yılda iki kez hesap işletim ücreti almasına, hayvan gibi kredi kartı ücreti istemesine, para transferlerinde acımadan geçirmesine rağmen beni kendisine bu kadar bağlamıştı. İçim yansa da yapmam gereken yaptım, o çok sevdiğim bankayı sonunda bıraktım… Ben-artık-başka-bir-bankanın-müşterisiydim.

Peki eski bankamdan ayrılmamın bu kadar koyacağını nereden bilebilirdim, tahmin bile edemezdim. Çok daha avantajlı yeni bankamın, yeni kredi kartına alışmaya çalışıyorum şu günlerde. Sevgili eski bankam, neden buna mecbur bıraktın beni sanki?

Keşke sana bu kadar çok alışmasaydım, ama sevmesem alışmazdım.
Ve sen sevgili eski bankam… Keşke bana biraz daha avantajlı davransaydın.
App’ini de siliyorum telefonumdan. Hoşça kal…

loyal people

Etiketler: , , , , , , ,

Lütfen Yorum Bırakın